Gecenin kuytusunda bir isim yankılanır, Leyla,
Aşkın ve özlemin sessiz çığlığı bu yalnız isimde saklı.
Mecnun’un çöllerdeki yalnız yoldaşı, yıldızlar da tanık,
Aşk ateşiyle yanar her dize, her mısra Leyla için akıp.
Bir aşk hikayesi düşer dillerden dillere,
Her aşığın dilinde başka bir Leyla gizleri.
Hüzün dolu çöl gecelerinde bir yıldız gibi parlar,
Çölün ortasında vaha misali, umutların arasında kalır.
Leyla, olmuşsun şiirlere şairlerin ilham perisi,
Her satırda bir tebessüm, her kıtada bir gözyaşı.
Mecnun’un aşkıyla yoğrulmuş kelimelerin sureti,
Ölümsüz aşkın resmi, kalplerdeki en derin izi.
O Leyla ki aşka adanmış, aşkla yoğrulmuş bir sima,
Şairlerin diliyle anlatılan, ölümsüz bir aşk liva.
Her dem aşkla yanar, her zaman sevgiyle bakar,
Leyla şiirlerde yaşar, aşk ile Mecnun’u çağlar.
Kelimeler yetmez anlatmaya Leyla’nın hikayesini,
Şiirler, şarkılar devşirir onun büyüsünü, gözyaşını.
Ve her aşık, biraz da olsa hisseder içinde o aşkı,
Leyla olur, Mecnun olur, aşkı bulur Kadrini.