Leyla adında bir şiir, duyguların şairi,
Kelimelerde dans eder aşkın hüneri.
Mecnun’un dertleriyle bezeli sayfalar,
Her mısraında aşkla yanar, tutuşur avuçlar.
Anadolu’nun bağrından bir yar sevdası,
Çöllerde yankılanır adı, her bir kararda fası.
Gözlerindeki çöl fırtınası, gönül eritir,
Leyla için aşk, daim bir ateş, hiç sönmeyen bitir.
Mısralarda dolaşır, çöl güneşi gibi yakıcı,
Leylacığa vurgun Mecnun’un kalbi, sancılı acı.
Bir bakışıyla başlar tüm hikaye, eski zamanın rüyası,
Aşkıyla sarar dünyayı Leyla, ömrün sürmeli duası.
Leyla şiiri, aşkın ve hasretin dilidir,
Her kelimesi ayrı bir his, her satırı bir bilidir.
Kavuşamamanın acısıyla yanan bir ateş,
Ama her daim sevgiyle dolu, hüzünle beslenir iç.
Bu şiirin her bir dizesi Leyla için bir övgü,
Sevda meyvesinin tatlı suyu, gözlerde yaşın yağı.
Aşkın en masum, en çetin halini sunar Leyla,
Hep anılarda kalır, Mecnun’la birlikte aşkın sahnesinde yıldızla.