Kaderin ördüğü dokular arasında,
Bir nehir gibi akar umutlar yavaş yavaş.
Her dönemeçte yeni bir başlangıç,
Her bitişte bir umudun parlasa da ateş.
Yazgıya dair dizeler dökülür kalemimden,
Ne çıkar yollar önüme, kucak açarım her dem.
Kaderim deyip geçme, çizgiler derinde,
Hayatla dans bu, adımlar yetkin ve özende.
Sorgularız çoğu zaman, niçin, neden diye?
Cevaplar gizli kır çiçekleri gibi tebessümde;
Kimi zaman toprak oluruz, kimi zaman tohum,
Her yaşanmışlıkta bir bilgelik, her adımda bir durum.
Kader şiiri, kimi zaman hüzün, kimi dert,
Kimi zaman sevinçlerle dolu bir mısra tert.
Ama hep ileri, hep yürekten bir atım,
Yok etmesin umutları ne çıkar bir zorlu yatım.
Düştük mü, kalkarız; yorulduk mu, dinleniriz,
Çizgi çizgi hayat; perde perde sen, ben, biriz.
İşte öyle bir şiir bu, kaderin kendisi gibi akıcı,
Her kader bir şiir, her insan kendi kahramanı, yalnızca birici.