Kadın, kainatı saran bir esin kaynağı,
Aşkın, sabrın, gücün en temiz yansıması.
Hayat bahşeden elleriyle dokur yaşamı,
Her bir tutumuyla, kendine has zerafetiyle şiir yazılır adıma.
Şefkat dolu dünyasında, başrol hep onundur,
Sonsuzluk gibi derin, enginlik gibi sundur.
Hayatın yükünü omuzlar, durur bile durmaz,
Kadın; toprak gibi verir, ne ekersen onu biçersin.
Anadır, bacıdır, dostur, yoldaş,
Kimi zaman rüzgardır, kimi zaman sığınaktaş.
Yüreğinde sevgiye dair sonsuz mekânlar,
Her yarasına rağmen ayaktadır, güçle dolu adımlar.
Kırılgan görünür bazen dıştan bakınca,
Fakat özünde saklıdır kıran kırana bir savaş.
Kadını anlamak, kainatın dilini çözmek kadar zahmetli,
Ona dair yazılan her şiir, ancak bir başlangıç.
Kadının hikâyesi, her zaman en yüce destan,
Onun gücü, şairin kaleminden daha canlı, daha derin.
Sayfalar dolusu şiir, kadının sadece bir nefesini anlatır,
Çünkü her kadın, kendi içinde bir evren, bir başkadır.
Uğruna nice destanlar yazılsa da yetmez,
Her biri kendi içinde bir derya, bir hazine, bir iz bırakır.
Kadın; faaliyet, his, zeka ve hayat dolu,
Ve onun hakkında yazılan her şiir, daha fazlasını keşfetme davetidir.