İnsan, kainatın bir sırrı, evrensel bir nehir,
Akıp gider hayat, her an, her saniye bir tehir.
Küçük bir çocuk gibi saf, bazen de bilge ve derin,
Sonsuzlukta bir yolcu, başlangıçta bir zerrece hüzün.
Ellerinde yaratır düşleri, umutları dokur,
Gözlerinde yıldızlar kadar parlak, umulmadık okur.
Kimi zaman düşer, kalkar; yine yürür, durmaz geri,
Her adımında bir öykü, yaşamın kendisi bir seri.
Acıya, sevince ortak olur, paylaşır sevinçleri,
Kahkahası, gözyaşı iç içe, varoluşun rengi.
Bir dost, bir ebeveyn, yoldaş, kardeş ya da yar,
Her bir rol bir mucize, yaşamın kendi avatar.
Aşkıyla yanar da güneşe taş atar cesaretle,
Kırılgan bir kalbi saklar kimi zaman acele.
Dağları delip, denizleri aşar büyük bir inançla,
İmkansızı mümkün kılar, o derin inanışla.
Çöllerde serap, ormanlarda gizemli bir rüzgar,
Şehirlerde ritm, köylerde sadelik, hep azar azar.
Fırtınalı gecelerde yılmaz rota, sabahında umut,
Her insan bir dünya, her dünya aslında bir umut.
Öğrenir, öğretir ve bazen unutur geçmişi,
Ama her zaman yazar yarını, yeşertir bir ümidi.
İnsan hakkında şiirler yetmez anlatmaya kâfi,
Çünkü her bir insan, kendi içinde sonsuz bir şiir, safi.