Gökyüzü gri, yapraklar sarı,
Hüzündür kalbime dokunan yara.
Her damla yağmur, gözlerimde yaş,
Sessiz ve derin, kederle baş baş.
Anılar süzülür zihnimin derinliklerinden,
Sevinçler uzak, hüzünler yakınken.
Solgun bir güneş, gölgesiz sokaklar,
Yalnız yürekler, hüzün dolu bakışlar.
Kelimeler yetmez anlatmaya derdi,
Şairin kaleminden dökülür merhameti.
Her mısra, bir yara, her kafiye bir ah,
Şiirde hüzün, ömrün ta kendisi bahçesidah.
Bir sonbahar serinliğinde, yavaşça eser rüzgar,
Hüzünlü bir türkü mırıldanır, düşer yaprak titreyerek.
Bir tebessüm, gözlerde hafif bir ıslaklık,
Hayatın kendisi gibi ağır, ve bir o kadar anlamlı.
Nakış nakış işlenir hüzün şiirin nağmelerine,
Bir şairin elinden çıkıp, dokunur gönüllere.
Adeta bir ressamın tuvalindeki gibi,
Renk renk hüzünler sıralanır, her biri bir şiirdeki gibi.
Yürek yangını bu, söndürülmesi zor,
Şiirde hüzün, bir ömre bedel sarhoşluk.
Her bir mısra, sarmaş dolaş duygularla,
Şiire dökülen hüzünler, yüreklerin ortak dili.