Gözlerimde yer etmiş ağırlığın, ta derinlerde,
Uzun gecelerin yorgun izleri saklı yüzümde.
Kalem düşerken yorgun ellerimden,
Satırlara dökülür özlem ve sevgi, hüzünle.
Yorgun yıldızlar gibi süzülür karanlıkta,
Her bir harf, bir damla gözyaşı kadar anlamlı,
Bir umut ararım kelimelerin arasında,
Geceye rağmen ışık saçan ay kadar parlak.
Dinlenir zaman şiirin kollarında,
Her mısra, yorgun bir nefes gibi sessiz.
Ruhumuzda yankılanır her bir kelime,
Şiirle sarmalanırken dünyanın yorgun sesi.
Yorgunum şiiri, bir dost gibi elini uzatır,
Sarar sarmalar, öylece kucaklar tüm yalnızlığı.
Kuşlar gibi hafifletir omuzlardaki yükü,
Ve umuda doğru açar yorgun gözleri.
Böylece şiir, yorgun ruhlara dokunuşuyla,
Yeniden aşka, umuda, hayata doğru bir köprü olur.
Yorgun kalplerde yeniden bir umut yeşerir,
Şiirle yorgunlukla dans eder, geceden sabaha.