Bir dal gibi kırılgan bu yürek, düşler peşinde,
Her hevesin ardı sorgusuz, bir umut resmine.
Adımlar bir bir geri çekilirken, hüzünlü sessizce,
Yankılanır derinlerde bir ses, “vazgeçmek” diyece.
Vazgeçmek, bazen soğuk rüzgarlar gibi keskin,
Bazen bir sonbahar yaprağı gibi hafif ve derin.
Her veda bir başlangıç mıdır, bilinmez mevsimin,
Her son bir umudu saklar, bekler yarının derin.
Ellerim uzanırken hayallere, bir adım öne,
Kalbimdeki savaş, bir yanım hep savaşa töre.
Ama bazen sükunet gerek, bazen sessiz bir öze,
Bazen vazgeçişler sana kendini anlatır döne döne.
Öğretir vazgeçmek; sabrı, zamanı, olgunluğu,
Dikensiz gül bahçesi değil yaşam, kabullen bu uğuru.
Her adımın ardında bir iz bırakır, sessiz ve solgun,
Ama her vazgeçiş bir yol açar yeni bir umuda doğru.
Böyle bir yolculuk bu, her vazgeçişle sınanırız,
Hülyalardan sıyrılıp, gerçeklerle yüzleşiriz.
Belki de en çok kendimizle, en derin bizle barışırız,
Ve öğreniriz ki; vazgeçmek aslında yeniden başlamaktır, her hisle.