Gözlerimde yağmur, yüreğimde sızı,
Her damla, hüzün dolu bir söz olur.
Bulutlar ağlar sessizce gökyüzü,
Her anımda bir üzgün şiir doğurur.
Ağlayan bir çocuk misali kırılgan,
Yalnızlık sarar dört bir yanımı sıkı.
Sessiz çığlıklarım döner durur figan,
Ruhumun derinliklerindeki çukur dibi.
Bağrımdaki hasret, sevdanın yası,
Kalemimde tükenmez acıya dair.
Kaybolurken umutların ardı sırası,
Sözcüklerime yansır keder, hüsran, yas.
Bir gülüşün peşinde, cansız bedenim,
Bir selamı beklerken, sensiz geçen zaman.
Her şiirde bir parça daha eksilir benim,
Üzgün satırlar, sessiz ve anlamsız kalan.
Dökülürken yaşlar, yanağımı yalayıp,
Bir şiir yaratır, kelimelerle dans eder.
Bu acıyı anlatır, sessizlikle kalayıp,
Üzgün bir şairin en derin hissederek seçer.
Ellerim titrerken, kalemim düşer yere,
Umutsuzluk pencereden içeri süzülür.
Ağır ağır çökerken gece, öper hislere,
Her bir üzgün şiir, yüreği biraz daha özgürleştirir.