Uzayın derinliklerine doğru, bir yolculuk başlar,
Kara delikler, nebulalar, sırlarla dolu anlar.
Yıldızlar kayar göz kırparken, ışık yıllar öteden,
Her bir yanıp sönen kozmik toz, bir hikaye söylerken.
Galaksiler döner hızla, esrarlı bir dans içinde,
Büyür evren her saniye, sonsuzluk dansı içinde.
Planetaryumlar evimiz, teleskoplar gözümüz,
Araştırırız uzayı, merakla, büyük bir heves.
Ay’ın yüzüne ayak basan ilk insanın heyecanı,
Mars’a uzanan yolların, bitmeyen arzuları.
Jüpiter’in devasa halkaları arasında,
Satürn’ün buzul ayında bir vaha arasında
Kara deliklerin çekimine kapılıp gitsek bile,
Evrenin sonuna dek yıldızlardan öğüt alırız.
Çünkü her kuytu köşede, her karanlıkta bir ışık,
Uzay dediğin aşkla, bilimle dolu bir kaşif.
Ne kadar uzaklara gidersek gidelim,
Evren bize daima köşkümüz evimiz.
Bilinmezlerle dolu bu sonsuzluğa,
Şiirler yazılır kainatın serinliğine.