Yollar uzun, hava sisli,
Nereye gideceğim, bilmişim,
Bu hüzünlü mahalleler insanı,
Umudunu yeniden var etmişim.
Kırık camlar, kapalı kepenkler,
Yağmurda ıslanan banklar benim eşim,
Sisler ardına saklanmış gelecek,
Umutsuz geceler yoldaşım benim.
Her adımda bir hikaye bekler,
Her köşede bir aşk, bir kin eser,
Umutsuzluğun soğuk nefesi,
Kalbime dudaklarıyla değer.
Geçmiş geride kaldı, başım döner,
Ama her son, bir başlangıç derler,
Yıkıntılar arasında yeşeren bir çiçek gibi,
Umutsuzluğun kök saldığı yerler.
Umut, belki de bir ışık huzmesi,
Ufuktan doğan güneşe benzer,
Umutsuz bir şiirin satırlarında bile,
Yarınlar adına bir sevinç gizler.
Öyleyse, kalemim susmasın,
Karanlığı aydınlatan bu his,
Daima umudu yaz, unutma,
Her umutsuz anın ardından gelen mutluluk bu iş.