Sonbahar geldi yine yaprak dökümü,
Altın sarısı, kızıl tonlar içinde öykümü;
Rüzgarla dans ederken dallar sessizce,
Hüzünlü bir şarkı fısıldar sessizce.
Yazın cıvıltısından kalır geriye hüzün,
Çünkü her son, yeni bir başlangıcın izin.
Dökülür yaprak yaprak, acılar gibi,
Toprak olur, yeniden doğar her biri.
Göçer kuşlar, uzak diyarlara kanat çırparak,
Bırakır arkasında boş yuvalar, birkaç yaprak.
Sonbaharda aşk başkadır, hüzünlü ve derin,
Yavaş yavaş sararırken her yer, alır içine beni.
Kestane kokuları saçılır sokaklara,
Sarı lambalar altında uzun muhabbetler başlar.
Bir bardak çayın buhuru, dost sohbetleri,
Sonbahar, bize yeniden buluşmanın mektubu belki.
Ve ah, o sonbahar gökyüzü, gri bulutlarla örtülü,
Yağmur damlalarında saklıdır yeni umutlar.
Her damla, besler toprağı, düşlerimi, yarını,
Sonbahar, bir vedadır belki, ama her vedada bir yaz gizli.