Sessizliğin sesiyle başlar her mısra,
Derinliklerden yankılanır kelimelerin dansı.
Bir sessizlik şiiri bu, huzuru anlatan,
Her hecede bir hikâye, her suskunlukta bir anlam.
Usulca süzülür kelimeler, rüzgarın nefesi gibi,
Yavaşça inerler yapraklara, yağmur damlası misali.
Sessizlikteki çığlık, yürekten gelen bir sada,
İçimizdeki fırtınaları dindiren nağmeler bırakır ada.
Sessizliğin kucağında bulurum ben şiiri,
Gürültünün arasında bir nefes, bir huzur serinliği.
Kâh bir dalga, kâh bir yaprak düşer sessizce,
Her biri anlatır kendi hikâyesini gözlerce.
Sükûnetin ortasında bir yolculuk bu, derin ve sessiz,
Sessizliğin dilinden dökülenler, kalbe dokunan his.
Bu sessizliğin şarkısı, ruhumuzu okşayan ezgi,
Yalnızca dinleyen anlar, sözcüklerin arasındaki sızı.
Ve sonunda daha güçlü yankılanır her ses,
Sessizlik şiiri ile anlarız, kelimelerin değeri her nefeste.
Sükût içinde gizlidir hayatın melodisi,
Sessiz bir şiirle sırlar açığa çıkar, sessizce.