Sen varsın diyerek başladı mısralar,
Her hece sensin, her dize senin yansın.
Ne zaman yalnızlık kapıları çalsa,
Adını anarak geçer geceler, sanki sen varsın.
Sen, kırık dökük yüreklerin mühürlü umudu,
Okyanuslar aşarsın, susuz çöllerde serabın.
Her acıya, her sevince ortak olursun sen,
Şairin kaleminden dökülenlerde sen varsın.
Gözlerindeki derinlik, ansızın bakanlarda,
Bir tebessüm, yıldızlara asılan.
Yolun her adımında, her çığlıkta,
Bir huzur, bir teselli, sanki sen varsın.
Sana yazılanlar, sana söylenenler bir yana,
Her duygunun içinde, her hatıranın yanı başında;
Ne zaman bir çiçek açsa, bir yaprak düşse,
Sen varsın, evet, sanatın ta kendisinde sen varsın.