“Şehzade” terimi, Osmanlı İmparatorluğu’nda padişahın erkek çocuklarına verilen unvandır. Bu unvana sahip olan şehzadeler, tahtın potansiyel varisleri olarak kabul edilirlerdi. Osmanlı tarihinde şehzadeler genellikle sıkı bir eğitimden geçerdi; bu eğitim askeri, idari ve ilmi alanları kapsardı. Ayrıca, şehzadelerin ahlaki ve dini eğitimi de büyük önem taşırdı. Tahta çıkma mücadelesi, özellikle kardeşler arasında çekişmelere ve hatta kardeş katline neden olabiliyordu. Bu durum, Osmanlı tarihinde “kafes sistemi” olarak bilinen, şehzadelerin sarayda izole bir şekilde tutulmasına yol açmıştır. Her ne kadar bu sistem bazı şehzadelerin zihinsel ve fiziksel sağlıklarını olumsuz etkilemiş olsa da, taht kavgalarını ve devlet içi istikrarsızlığı azaltma amacı gütmüştür. Şehzadeler, aynı zamanda eyaletlerin yönetiminde sancakbeyi olarak görev yaparak yönetim tecrübesi kazanırlardı. Bu görevlendirme, onların idareci olarak yeteneklerini geliştirmelerine ve imparatorluk idaresindeki farklı kültür ve insanları tanımalarına olanak tanırdı.
Örneğin, Yavuz Sultan Selim öncesinde Trabzon Sancakbeyi olarak görev yaparken, kendisine has yönetim anlayışı ve askeri başarıları ile dikkat çekmiştir. Tahta geçiş sürecinde ise kardeşi Şehzade Ahmed ile arasındaki rekabet, Selim’in tahtı güçlü bir şekilde ele geçirmesinde belirleyici olmuştur. Selim’in oğlu Şehzade Süleyman da Manisa Sancakbeyi olarak yönetim yeteneklerini geliştirmiş, bu tecrübeler onun daha sonraki dönemlerde “Kanuni” olarak anılmasına ve Osmanlı İmparatorluğunu altın çağına taşımasına yardımcı olmuştur.