Savaş meydanları sessiz, kimsesiz,
Topraklar kanla yoğrulur, gözler yaşsız.
Ne keder, ne acı kalır geriye,
Sadece anılar, yıkık dökük, sessizce.
Asker yürür, gözler ufukta,
Her adım, bir umut, her adım hata.
Silahlar konuşur, barut kokuları,
Anaların göz yaşları, çocukların haykırışları.
Toprak savunur her karışını,
Her siper, her taş, anlamlı bir direnişin izi.
Yıkılan her ev, yok olan her hayat,
Geride bırakılan çığlıklar, suskun çaresizlik hatırat.
Savaşın kazananı yoktur denir,
Her yanı acı, her yanı keder.
Barışın sesi yükselince anlaşılır,
Asıl kahramanların silahsız oldukları.
Ama unutma, savaş bir şiir değil,
Ne güzel satırlar, ne nazik tezahür.
O, bir yıkım, bir kayıp, bir hüzün,
Kalplerdeki sevgiyi söndürür, acıları düzün.
Dilerim bir gün gelir, savaşsız sabahlar,
İnsanlık, sevgiyle yeniden başlar.
Barış çiçekleri açar kırıklar arasında,
Savaşı anlatmak, tarih olur masallarda.