Relative clauses, Türkçe’de sıfat cümleleri olarak bilinir ve ana cümleye ek bilgi eklemek için kullanılır. İki tür relative clause vardır: defining (tanımlayıcı) ve non-defining (tanımlamayıcı). İşte her iki türden örnekler:
1. Defining relative clause (Tanımlayıcı sıfat cümlesi):
– The man who lives next door is a doctor.
– Yan komşumuz olan adam doktordur.
Bu cümlede “who lives next door” ifadesi, “man” adını tanımlamaktadır ve hangi adamdan bahsedildiğini açıklar.
2. Non-defining relative clause (Tanımlamayıcı sıfat cümlesi):
– My sister, who is a teacher, loves reading.
– Öğretmen olan kız kardeşim kitap okumayı sever.
Bu cümlede “who is a teacher” ifadesi ek bilgi verir ama kız kardeşin kim olduğunu tanımlamak için gerekli değildir.
Defining ve non-defining cümleler arasında virgül kullanımıyla ilgili temel bir fark vardir: defining cümlelerde virgül kullanılmaz, non-defining cümlelerde ise virgül kullanılır.