Papatyanın beyaz yaprakları,
Merhamet dolu, huzur arar bakışları.
Baharın müjdecisi, günün neşesi,
Her dönemde açar, umutla beslenişi.
Taç yaprakların arasında gizli,
Sarı merkeziyle gülümser nazlı nazlı.
Sevgili papatya, saf ve temiz,
Her demetinde saklıdır bir tebessüm, bir iz.
Tarla kenarının mütevazı süsü,
Rüzgarda hafifçe sallanır, özgürce dans eder.
Her bir papatyanın kalbinde,
Doğanın sessiz şarkısı yankılanır gizlice.
Sorma bana “Seviyor mu, sevmiyor mu?”
Yaprakları sevginin terazisi değil.
Küçük papatya, yol kenarında sessizce,
Öylece durur, sevgiyi sunar, hiç beklemeden.