Özlemek; uzak bir yıldız gibi,
Işığını ancak gece görebilen,
Gündüzleri hayalini kuran,
Kalbin en derin köşesi belki de.
Bir çiçeğin suya olan,
Hasreti gibi kavurucu,
Beklemek, özlemek, aynı nehre
Akmak gibi farklı yollardan.
Sen yokken, her şey eksik,
Her gülüşte seni arar gözlerim,
Her yıldızda seni bulurum,
Her şafakta seninle uyanır umutlarım.
Özlemek; içimdeki sessiz çığlık,
Adını anışım fısıldayarak,
Her nefeste seni çekmek içime,
Her rüzgârda seni hissetmek.
Kavuşmak umuduyla yaşatır,
Bu uzak, elverişsiz zamanları,
Özlem, gecenin karanlığında parlayan,
Bir umut ışığı, sabırla parlayan.
Ve nasıl ki mevsimler geçip gider,
Sonunda buluşur yollarımız,
Özlemek, yalnızca bir araya,
Gelene dek süren bir bekleyiş.
Sen geleceksin, biliyorum,
Ve bu özlem bitecek,
Ayrılığın sessizliği, birleşmeyle çözülecek,
Özlemek, sevmek kadar doğal,
Sevmek kadar acı, sevmek kadar güzel.