Ağarmış başındaki her tel saç,
Bir hatıra saklar, anı yaşatır.
Sen gidince kaldı bende bu boşluk,
Her köşede, sensizlik fısıldar, ağlatır.
Ellerin, nasırlı ama her daim şefkatli,
Şimdi yoklar ve ben kırılganım, yalnız.
Aklımda daim sesin, nasihatlerin,
Ve bir çocuk gülüşün, hüzünle karışık bir sızı.
Nasırlarla dolu ellerin,
Toprağa huzur verirdi, ekilir ümitler.
Değdiğin her dal, gibi ben de,
Büyüdüm sevginle, şimdi gözyaşlarımı silme.
Ah babam, gözlerindeki o derin bilgelik,
Nurla dolardı odam, kitaplar gibi.
Yıllar süzülüp gidiyor mirasında,
Ve ben, senin yolunda yürürüm adımlar titrek, yavaşça.
Bir dönüşü olmayan bu yolda, yürüyorum yalnız,
Ah bir bilsen nasıl özlem doluyor insan.
Babanın ardından bakan bir çocuk gibi,
Her adımda sen varsın, gözlerimde yaş, kalbimde yan.
Dağ gibi dururdu posta, vurulmazdın hiç yıkılmaz,
Şimdi bulutlar sen, yağmur olup yağarsın başıma.
Baksam göğe, yüzün gözükür her cümrede,
Doğan her güneş, biraz daha sızlatır içimi.
Dile gelse şu duygular, kalemlere sığmaz,
Ölen Babaya hüzün dolu şiir bu, yarım kalmış bir özlem.
Ve bil ki her zaman, her an, her saniye,
Seninle doludur anılar, özleminle geçer zaman.