Her sabah yeni bir umutla başlar öğretmen,
Kara tahtaların tozları arasında parlar öğretmen.
Kalemi kılıç bilir, bilgiyi kalkan yapar,
Hayat dersini en güzel o öğretir, anlatır.
Öğretmenim, sen ki bilgelik meşalesisin,
Gelecek nesillere yol gösteren pusulasısın.
Bir bahçıvan gibi ekersin topraklara tohum,
Fidanların büyüsün diye gözetirsin onları sabah akşam.
Nasıl ki her çiçek güneşe hasret büyür,
Her öğrenci de senin sevginle yoğurulur.
Kelimeler yetmez sana olan minnetimi anlatmaya,
Seni anlatmaya dağlar, taşlar yetmez ki zaten.
Çünkü sen, yalnızca bir öğretmen değil,
Aynı zamanda bir kaptan, rehber, kılavuzsun.
Hayat okyanusunda bizi bilinmezlere doğru sürükleyen,
Ama her daim güvenli limanlara ulaştıran.
Seninle geçen her derste bir hazine,
Her bilgi bir altın, her öğüt bir mücevher.
Ve bizler, senin öğrencilerin, şanslıyız ki;
Ömür boyu sürecek bir yolculuğa çıkmışız seninle.
Küçük dünyalarımızı genişleten, derinleştiren sensin,
Şüphesiz ki bu yolda en büyük kahraman öğretmen.
Her türlü zorluğa göğüs geren, nadir bulunan kahraman,
Öyle bir kahraman ki, kaleminden kudret fışkıran!
Bir gün gelir, dersler biter, okul da kapansa,
Yine gönlümüzdeki yerin hiç solmasa.
İyi ki varsın öğretmenim, iyiki geçtin yolumuzdan,
Sen olmasaydın ne bilirdik bu kadar çiçeği, bu kadar baharı?