Gönüllerin dostu Mevlana, aşkla yazdı her satırı,
Dilden dile, kalpten kalbe sızar onun hatırı.
Döner durur semazenler içinin ferahlatırı,
Kelimelerle dokunuşu, aşkın en saf katırı.
Ne derdin varsa sığar onun nazik bakışına,
Her beyiti bir öğüt, ruha dokunan nakışına.
“Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı,”
Cümlelerinde hikmetler, gönülleri aşılaya.
Şems ile buluşması, aşkın en güzel hikayesi,
Mevlana’nın diliyle anlatılır her duygusu.
Eserleri, Mesnevi ile düşüncelerin serencamı,
Her dönemde insanları aydınlatan bir meş’ale.
Gel, gel, ne olursan ol yine gel, diye çağırır,
Kapısı herkese açık, yargı yok ki orda varır.
Aşk ile gelen görünmez, Mevlana’nın bağrına sarılır,
Sevgiyle yoğrulmuş dizeler her yüreği kavrar, karılır.
Bir şiir yazsam, adına, adıyla Mevlana’nın,
Aşkı, hoşgörüyü dile getiririm nazlı canım.
O’nun gibi sevelim mi dünyayı, insanı, anı,
“Bir olalım, diri olalım,” diyerek zamana yanı.