Kasım geldi sessizce, yaprak dökümü başladı,
Sararıp solan dallar, mevsimin izlerini taşıdı.
Havalar soğudu biraz, hüzün kapladı her yanı,
Kasım’da melankoli, her köşede hikayesi saklıdı.
Rüzgarın şarkılarına karışır eski anılar,
Her bir yaprakta gizli, yazdan kalma hikayeler.
Kasım, hüzünle dans eder, vakit yavaş yavaş akar,
Sokaklar sessizleşir, yavaş yavaş uyur kentler.
Kasımın o ilk sabahında, sis perdesi ardında,
Bir başka hüzün yaşar, doğa ürperir usulca.
Kırmızılar, sarılarla bezeli bu sonbahar ağında,
Her bir yaprak düşüşü, bir öykü fısıldar rüzgara.
Kasım’da özlem başkadı, gidenlere duyulan,
Kısa günler, uzun gecelerle dolu bu ayda.
Bir şairin kaleminden dökülür kasım şiirleri,
Yazılmamış mektuplar, söylenmemiş sözlerle dolup taşar.
Sonbaharın kalbinde, kasımın melteminde,
Bir umut saklıdır belki, gelecek baharlarda.
Kuru yaprakların altında, yeni tohumlar umutla,
Kasım, hüzünle başlar, umutla taçlanır sonunda.