Beyaz örtüler serilmiş toprağa, sessiz ve sakince,
Kar taneleri dans ederken gökyüzünden ince ince,
Bir kardan adam doğar ansızın çocukların ellerinde,
Gülümseyen bir yüzle karşılar bizi, dostça ve içten bir tebessümle.
Başında eski bir şapka, gözlerinde kömür parıltısı,
Havuç burnu havaya dikilmiş, izlerken onu kimse sıkmaz kışı.
Kolları süpürge gibi açık, kardeşçe sarılır etrafa,
Her yaştan insanın yüzünde tebessüm, kucaklar umudu her safa.
Dostça bekler o bahçede, ne kar korkusu ne yalnızlık,
Gece yıldızlarla sohbet eder, gün ışığında güneşle birlik,
Çocukların kahkahalarıyla büyür, her anı değer biçilmez,
Kısa ömrü boyunca, kardan adam gönüllere taht kurar, ailenden biri olur hemen.
Ancak gelen baharla birlikte vedalaşır yavaşça,
Eritir güneş onu, döner suya, akar yol alır alçakça,
Ama her kış yeniden doğacak umutlarla beraber
Kardan adam yeniden yükselecek, başlarız her seferinde yeniden heyecanla onu sevmeye.