Beyaz örtü düşer sessizce yere,
Kar taneleri dans eder gece boyu,
Her bir tanesi gökten bir selam dere,
Sessiz çığlıkla kucaklar kış solu.
Bak nasıl kaplar her yeri alabildiğince,
Örtük kalan yollar, çatılar, dallar,
Bilinmez saçlarında gümüş ışıltı,
Düşler sarmalar evleri, sokakları, anları.
Karın hafifliği, göz kamaştırır,
Yumuşacık dokunuşuyla eğlendirir,
Çocuklar sevinçle kardan adam yapar,
Kızaklar süzülür yokuşlardan, ngumişak bir tapar.
Gümüş tabaklarda sunulan sessizlik,
Kışın dilinden anlatır eski hikayeler,
Bir yudum sıcak çayın ardından,
Soğuk havayı yenen samimi sevmeler.
Oynar perdelerde kar taneleri,
Davet eder bizi dışarı, serinliğe,
Üşütür parmak uçları, burun ucu,
Ve içimizdeki çocuğu coşturur, büyük keyfe.
Aydınlanır geceler ay ışığı eşliğinde,
Karın üzerinde parıldayan kristaller,
Bir büyü dünyası açılır gözler önüne,
Her adımda başka dünya, her adımda başka evren.
Yavaş yavaş erir, gider gelir gibi,
Baharın eli değer nazikçe toprağa,
Kar’dan anılar kalır geride, hep biriki,
Ve yine gelir zamanı, kar beyazı sabaha.