Kahverengi gözler, toprak kadar eski, samimi ve derin,
Her bakışında fırtınalar, her göz kırpışında hikayeler saklı.
Ekin tarlalarının dalgalı altını gibi parlar bazen,
Bazen eski bir kütüphanenin sıcak, güvenli köşesi gibi sakin.
Ah o kahverengi gözler, gizemli ve içten,
Yürekleri ısıtır, gönüllere dertleştikten sonra huzur verir.
Geçmişin izlerini taşır, geleceğe dair umutlar besler,
Bir bakışıyla anlatır binlerce kelamı, sessiz ve derin.
Gözbebeklerinde düşler, irilerinde sonsuzluk var,
Her göz kırpışında bir yıldız kayar, tutulur tüm dilekler.
Kahverengi gözler, ne çok sevilmiştir, unutulmaz onlar,
Şairler, yazarlar bu renkleri şiirlerinde anar durur.
Bir doğa harikasıdır kahverengi gözler,
Yağmur sonrası toprağın kokusu gibi ferahlatır.
Yalnızlıkları paylaşır, içten içe sevinçleri çoğaltır,
Her bir bakış bir ömre bedel, her bir an unutulmaz.
Kahverengi gözler, yeryüzünün en güzel armağanı,
Sevgiyle, sadakatle, cesaretle bakar her zaman.
Her insan öyküsüne eşlik eder, kelimelerden öte,
Şiir olur, melodi olur, efsunlu bakışında yaşam bulur.