Japonca şiirin zarafeti, özünde saklı.
Harfler, heceler dans eder, kelimelerin akışıyla.
Haiku’dan tankaya, geçmişten geleceğe bir köprü,
Her bir dize, derin bir hikaye anlatır bize.
Kısa ve öz, doğanın bir yansıması,
Kiraz çiçekleri altında saklı aşklar.
Üç satırlık haiku, anı yakalar;
Bir anın özü, kelimelerde yaşar.
Tankalar, aşk ve özlemle dolu,
Beş satırda gizlenmiş duygular yolu.
Derin hisler, zarif bir biçimde sunulur,
Japon şiirinin kalbinde, duygu birikir gizlice.
Çevirisiyle Türkçe’de anlamı bulur,
Türk ve Japon, iki dünya birleşir umutla.
Şiir köprüsünden geçerken dilin rengi,
Kültürler sarılır birbirine, dosta dönüşür engebi.
Japon şiiri, bir zen bahçesi gibi düzenli,
Her bir taşında, her bir kum tanelerinde derin izler.
Türk okur, iz sürer satırlarda, anlam arar,
Şiirlerde buluşur doğu ile batı, yıldızlar altında.
Ve son dize gelirken, sessiz bir veda,
Şiirin gücü, barışa çıkar yolda.
Karşılıklı anlayışın, saygının örneği,
Türkçesiyle Japon şiiri, diller arası köprü.