İbrahim’le bir yolculuk başlar, umuda doğru,
Adımlarında sevgi, gözlerinde sonsuz bir ışık.
Her hecede bir hikmet, her mısrasında derin bir hoşluk,
Yazar kalem kalem, umutlarını olduğu gibi açık.
Yürür hayal meydanında, tutkuyla ve inatla,
Gökyüzüne serpiştirir düşlerini rüzgarla.
Bir cesaret türküsüdür dillerde, kalplerde,
İbrahim gibi olmak, bu çağın en nadide mürvetinde.
Bir çınar gibi köklü, dallarda bin hatıra,
Anlatır kendini sessiz, sakin bir sadâ ile.
Her kelimesi bir öğüt, her satırı bir sığınak,
Yüreğindeki büyük ateş, hepimizi ısıtacak.
İbrahim, kırlarında dolaşan bir ozan,
Kendi dünyasında özgür, bir avaş vagabond.
Uzaklara bakarkın gözleri hüzünle dolu,
Her şairin yoldaşı, zamanın ötesinde bir yolcu.
Geceleri yıldızlarla konuşur, gündüzleri güneşle dans eder,
Her anı bir şiir, her sözü bir medet.
Öyle bir yaşar ki İbrahim, her daim bir destan,
Kelimelerde ümit, kalemde aşk ve her zaman inanç.
İşte böyle anlatılır İbrahim şiiri, hikayesiyle,
Bir yolculukta kendi içine, ve tüm evrenin derinliklerine.
Yüreğiyle yazdığı her satırda, daima bir iz bırakır,
Şiirlerinde yaşatır bizi, bir adım ötesinde sözcüklerin sınırlarını aşarak.