Toprak kayar sessiz, yavaş, ansızın bir anda,
Dağlar yorulmuş, yürekler buruk kalmış kanda.
Evler, ağaçlar göçer toprağın kollarında,
Heyelan anı, doğanın hüznüdür yana yana.
Bir yaprak düşer umutla, toprağı sarmalarken,
Köyler, yollar kaybolur; anılar darmadağın.
Gözyaşları karışır çamura, taşa, akarken,
Sessiz çığlıkla yankılanır dağlar, taşar kin.
Özlemle anarız yitirdiklerimizi,
Doğa kucak açar, yeniden yeşerecek diye.
Toprakla bütünleşir geçmişin izleri,
Heyelan son bulur, yeni başlangıç gizler içinde.