Yolcu yolunda gerek, demiş atalar, eski
Yollara düşmüş her insan bir hikaye, bir destan
Gidenlerin ardından kalır yalnız izler
Her adım, her durakta bir yaşamdan kesitler
Yolcu, ah yolcu, vuslat olmuş gözlerin
Her bakışında bir umut, her tebessümde hüzün
Dağları, denizleri aşar da giderken
Bıraktığın her yerde kalır bir parça yüreğin
Kim bilir hangi yollara düşer, nerelere varır
Anlatır yollar boyunca gizemli öyküler
Yolculuklar boyunca dostlar, aşklar birikir
Her veda, yeni bir başlangıcın habercisidir
Trenlerin camından bakar yolcu, dalgın dalgın
Geçen manzaralarda yitip giden zamanın izinde
Dört mevsim boyunca serüveni sürer onun
Her mevsim ayrı güzellik, ayrı bir kucaklaşma
Yolcu dolu çantalarla çıkar yola ilk adımda
Dönüşte anılar ağır, öğrenilmiş derslerle
Her yolculuğun sonunda daha bilge, daha yorgun
Ama her adım daha özgür, her bakışta daha derin
Ve yolcu, yolun sonunda anlar belki
Yolculuk dediğimiz bu serüven, aslında içsel
Gittiği her yerde kendini bulur, kendini tanır
Yolculuk, ona dünyayı değil, kendini keşfettirir.