Sokakta küçük bir gölge, sessiz adımlarla
Her köşe başı onun, her kaldırım aşinası
Kimsesizlik onun sırtında ağır bir yük,
Yıldızlar bile sayamaz gözyaşlarını her sükût.
Elleri küçük, gözleri büyük ve yalnız
Her sabah erken kalkar, umutlar onun yoldaşı
Şehrin gürültüsüne karışır minik kalbi,
Sokak lambaları altında arar sevgiyi, sabahı.
Kartonlardan yataklar, plastikten oyuncaklar,
Yaşama sevinci yine de sığar bu dar sokaklara.
Bir lokma ekmek, bir damla şefkat peşinde
Kalabalıklar içinde yalnız, anlaşılmamış bir çocuk o.
Geleceği meçhul, rüyaları büyük,
Bir gün kurtulur belki bu çaresiz döngüden.
Bilir ki sokaklar hem dost hem düşman,
Her gün bir mücadele, her gece bir hayatta kalma savaşı.
Kimileri geçer yanından, bakmadan, duymadan,
Kimileri uzatır elini, bir nebze olsun fark ederek.
Bir umut, bir tebessüm, biraz insanlık
Yeter ki görsünler, sokak çocuğunu gözleriyle değil, kalpleriyle.