Bir sensiz sabahın kırılgan sessizliğinde,
Vakit henüz ağarmazken yıldızlar ağlar,
Sen yokken düşlerimde gezen kelimeler,
Anlamını yitirir, cümleler avare.
Yanımda sen yokken, kuşlar bile susar,
Rüzgar esmez, dalgalanmaz denizler.
Her yaprak düşüşünde bir hüzün çöker,
Sessizce yaprağa dokunur göz yaşlarım.
Sensiz geçen her gün bir ömür gibi,
Zaman sana meydan okur, yavaşlar, durur.
Acıya dönüşür tüm sevinçler,
Sen gittin gideli, içimde bir kış sürer.
Bir yudum tebessüm kalmadı dudaklarımda,
Şarkılar hüzne, şiirler hasrete gebe.
Sensiz geçen her gün, her gece,
Bir yaraya dönüşür, kanar, sararım yine.
Ama bil ki, bu çaresiz bekleyişte bile,
Her şafak sensizliğe inat bir umut doğurur.
Belki döner geri perdeler ardındaki yıldız,
Seninle yeniden doğar güneş, seninle gülerim.