Portakal rengi bir hazine, yer altında gizli,
Kökünden yeşil saçları, havada nazlı nazli.
Toprağın derin sırrı, süzülür suya yavaşça,
Havuç, bahçelerin gururu, ışıldar her bir taşta.
Güzelliğiyle renk katar yemeğe,
A vitamini dolu, sağlık demeğe.
Gözleri güçlendirir, gece karanlığında,
Bir parçası bile, mutlulukla dolu anda.
Çocuklar bayılır taze sulu dilimine,
Tavşanlar sevinir, görürse enimine.
Kış gelir donarken bütün etrafı,
Sıcak bir çorbada yer havuç safı.
Turuncu elbisesi, topraktan gelir,
Neşe saçar sofralar, gönüllerde sevilir.
Toprakla oynaşır, güneşle danseder,
Mutfağımızın şahı, her daim ister.
Sofralarda salata, keklerde sırdaş,
Havuçsuz geçmez hiç, kışla yazdaş.
Şifa dolu her köşe, vitamin deposu,
Havuç, doğanın sunduğu göz alıcı bir koz.
Haziran’a kadarki uzun yolculukta,
Topraktan gelir, buluruz onu kutuda.
Kökü, öğretir bize sabır ve beklemeyi,
Havuç, hep olacak, yüreğimizdeki sevgiyle yenmeyi.