Yaşamak, var olmanın özüdürlü başlı başına,
Her nefeste bir umut, her gülümsemede bahane.
Necati’nin dizeleri gibi akar derinden,
“Yaşamak ne tuhaf şey hep beraber yaşamak,” derken.
Bir pencere açılır sabaha karşı,
Umutlar yeşerir, rüzgarlar anlatır sırları.
Yaşamın her köşesi bir şiire dönüşür,
Her anı başka bir hayat, her hayat başka bir ümit ürler.
Gün doğarken yeni umutlar, akşam serinliğinde huzur,
Yaşamın içinde daimi bir arayış, bitmez bir serüven bu.
Ellerimizdeki çizgiler kadar çeşitli her bir yaşamak,
Bir öykü, bir nakış gibi işlenir zamanla her anımız vak.
Ağaçların çiçek açması gibi doğal ve saf,
Bir çocuğun tebessümü kadar masum ve safahat.
Yaşamak; paylaşmaktır sevinçleri, birlikte ağlamaktır bazen,
Her yaşantı bir resim, her resimde farklı renklerle bezem.
Nasıl ki dalga sahile vurup, geri çekilir sessizce,
Böz insan hayatı gelip geçer, bazen sessizce, bazen hızlıca.
Ancak yaşamak sadece nefes alıp vermek değildir elbet,
Bir arada, el ele, göz göze olmaktır yaşamak, hissetmekle beraber.
Yaşamak, şairlerin şiirlerindeki gibi derin ve anlam yüklü,
Her günü, her dakikayı dolu dolu yaşamak gerek bazen,
Korkmadan, çekinmeden; sevgiyle, umutla, cesaretle.
Yaşamak dediğin; hüzünlü bir şarkıda gizli, kahkahada, gözyaşında belki.
Yaşamaya dair kelimeler kifayetsiz kalırken,
Şiirler, şarkilar, hikayelerle anlam bulur her zerresi.
İşte böyle bir şey yaşamak; ellerinden tuttuğumuz gibi,
Bir yolda, bir umuda doğru beraberce yürümektir işte.