Yalnızlık sessiz bir çığlık içinde,
Kendi gölgesiyle sohbete dalmış.
Sokak lambası altında tek başına;
Bir ağacın altında yorgun, kalmış.
Yankılanır adımlar boş kaldırımlar,
Her biri bir hikaye, eski zamanlar.
Düşünceler dost olur, derinden yarlar,
Yalnızlık mevsimi, sararmış yapraklar.
Bir kalem düşer yere sessizce,
Kağıt üzerinde yalnızlığın resmi.
Her çizgi, her kelime bir nefes gibi,
Anlatır yalnız yüreklerin sesini.
Yıldızlar bile bazen çekilir araya,
Gizler yüzünü ay, kalır mehtaba.
Anlar yalnız olan her bir anıya,
Bir başına tüten çayın buharıyla.
Yalnızlık, anlaşılmaz bir dert değil mi?
Herkesin içinde ayrı bir hüzün.
Kimi zaman dost, kimi zaman düşman,
Yalnızca anlayan gönülde sükûn.