Yağmur düşer sessizce, toprağın koynuna,
Her damla, bir öpücük gibi, doğanın yüzüne.
Dinlerken yağmurun o hafif ezgisini,
Ruhum alır yolculuğa, huzur dolu bilince.
Bulutlar ağlar gökyüzünün derin mavisinde,
Yağmur, hüzünle dans ederken sevincinde.
Her damla, çiçeklere can, toprağa bereket,
Yeryüzüne verilen bir yaşam ümididir bu cennet.
Taneler pencereme vurur ritmik ve yumuşak,
İçimi ısıtan melodisiyle, her notası bir ışık.
Sokaklar yıkanır, doğa yeniden doğar,
Yağmurun şarkısıyla; her yer mis gibi kokar.
Çocuklar atlar caddelere, kahkaha ve çığlık,
Sıçrar çamurlar, mutluluğun resmidir bu ışık.
Yağmur sonrası, gökkuşağının müjdesiyle,
Gökyüzünde renkler cümbüşü başlar yeniden.
Yağmur, sen bir şiirsin, her damlası kalem,
Kedere de sevince de ortak olan bir elem.
Yazdığın her satır, dünya için bir umut, bir hayal,
Her bir damlan, sakin bir akşamın hikayesi, bir masal.