Bir epope ya da modern bir destanın kollarında,
Uzunca bir yolculuğa çıkarmış bizi yıldızların altında.
Her satırı bir hikaye, her mısra bir başka hayat;
Zamanı aşan dizelerle kurgulanmış, anlatılmış bir zarafat.
Bu uzun şiirler, tarih boyunca bir kültür aktarımı,
Homeros’un destansı yapıtları gibi asırları aşan bir sanat nümünü.
“Ilyada”da Akhilleus’un öfkesi, “Odysseia”da dönüş mücadelesi,
Her bir karakter, her bir olay, sıkı sıkıya örülmüş dantel misali.
Yüzlerce yıl sonra bile hâlâ dillerde dolaşan,
Dante’nin “İlahi Komedya”sı gibi bir başyapıtı anlatan.
Cehenneme yolculuk, arındırıcı bir yükseliş,
Her bir kanto, ruhun derinliklerine bir seyahat ediş.
Milton’ın “Kayıp Cennet”i de değmez mi bahsede?
Cennetten kovuluşu, insanın trajedisine getirir nede.
Meleklere özgü mücadeleler, insanlık durumu,
Klasikler arasında, daimi bir tutku bu konumu.
Şiir uzun olduğunda, anlatır diyecek çok şey;
Neruda’nın “Canto General”i gibi, toprakların ve insanın hikayesi her dize.
Tarihsel hikayeler, doğanın güzellikleriyle harmanlanmış,
Sosyal adalet, toplumsal sorunlar sorgulanmış, araştırılmış.
Günümüzde de devam eder bu geleneğin izleri,
Nazım Hikmet’in “Memleketimden İnsan Manzaraları” detaylı şiir serisi.
Sahiden, bize kalan ve anlatılan yüzlerce yüz, binlerce ses,
Bütün bu uzun şiirler, sözlü gelenekten yazına uzanan köprülerces.
Ve ben buradayım, yazıyorum bu satırları,
Her bir uzun şiir bir deniz, dalgalarında yüzüyorum farklı zamanları.
Toplu bir bilgelik, toplu bir anlatı, evrensellik taşır,
Her bir kelimede ağır, her bir mısra bir ağıt, bir ziyafet sunar, çağlar aşır.