Türkçe’m benim, sesli harflerim,
Dudaklarımdan dökülen mısralarım.
Anadolu’dan esen yel gibisin,
Kökleri derinlerde, dallar açan çınarım.
İstanbul’u anlatır, Boğaz’ın serinliğini,
Kızılırmak’sa döker tarihini şairin eline.
Her hecede bir umut, her kelime bir sevgi,
Sözcüklerim senle, daha anlamlı, daha derine.
Şiirlerimde yaşar Nazım’ın direnci,
Yunus’un aşkı, Fuzuli’nin incisi.
Her bir dize, her bir kafiye,
Türkçemle örerim zamanın nakışını.
Karakterlerimde destanlar gizli,
Harflerimle yükselir minareler, kubbe misali.
Gönülden gönüle bir köprü kurulur,
Türkçeyle ifade bulur sevdalar, dertler, hayali.
Dilimin zenginliği, lezzeti dillere destan,
Kelimeler arası yolculuk, zamanın ötesinde kanatlan.
Çocuk dilinde bir masal, dede kavalında bir ninni,
Türkçem benim, canım, varlığım, bütün varım, binnazım.
Bu dil, bu toprakların ruhu, nefesi,
Şairin kaleminden dökülen, her biri bir cümbüş, her biri bir efsane.
Hüzünden neşeye, aşktan savaşa yansıyan,
Türkçe’mle örülür, bu güzel ülkenin her bir manzarası.