Seni özlemek bir şiir, her mısraında hasretin nefesi,
Kelimeler yetmez anlatmaya, gözlerimdeki bu sessiz çığlığı.
Her hece seni çağırır, her nokta bir damla yaş,
Sen gitsen de kalbimde, seninle dolu her bir karaltı.
Bir bakışın kaldı geriye, o da yıllar sonra aklımda hüzün,
Seni özlemek bir şiir, kâğıt üzerinde kuruyan mürekkep.
Anlatılamayan duygularım, sözcüklerle sınırlı kalmış,
Şimdi her bir harf, seni anlatan bir hikaye, bir özlem.
“Özledim” demek bile zor, dudaklarımdan çıkmayan ses,
Her özlemde bir umut, her umutta biraz daha eksilme.
Seni özlemek bir şiir, yazılmamış satırlarla dolu,
Dilimin ucunda donuk kalan, kalbimde sürgün bir esinti.
Seni düşünmekle geçer günler, seni sevmekle atar kalp,
Her gün batımı, her yıldız, seni hatırlatır bana.
Seni özlemek bir şiir, sonu gelmeyen bir yolculuk,
Ve ben, bu yolculukta yorgun düşmüş bir yolcu, yine yola çıkan.
Gözlerindeki ışık, yüzündeki tebessüm, elimde kalmış bir avuç hava,
Şiirin mısraları azalırken, özlem artar ve gönül kabarır.
Seni özlemek bir şiir, yaşanmış her an bir kelimedir,
Her anın sonu gelir ama aşk, kelimesiz bir sonsuzluk gibi devam eder.