Gözlerinde bin bir renk, gizem dolu bir tebessüm,
Palyaçonun dünyası, sahnede bir büyülü düş.
Renkli takkeler, kocaman ayaklarla,
Her adımında saklı bir kahkaha, her bakışta masum bir oyun saklarla.
Gümüş tabakta yuvarlanır kırmızı burnu,
Düşer, kalkar; o bir düş kurucusu.
Balonlar uçar, şapkadan tavşanlar,
Her numarasıyla büyüler bizi, zaman zaman.
Bazen hüzün saklar gizli gözlerinde,
Perdenin ardı sır dolu yüzlerinde.
Ama sahne onun dünyayı unuttuğu yer,
Palyaço için mutluluk, paylaştıkça çoğalan bir sefer.
Ne yıldız kadar uzak, ne ay kadar serin,
Onun sanatı kalplere dokunmak, sevgiyle derin.
Sadece bir gülümseme, bir anlık neşe,
Çocuklar güler, büyükler içindeki çocuğu keşfe.
Palyaço, hayatın renkli yüzü,
Acıları unutturur, doldurur her boşluk, her sözü.
Ve sahneden inince yalnızlığa bürünse de,
Yarattığı dünya, hepimizi bir umuda, bir sevince gerçeğe.