Merhametin nehirleri akmaz mı kalpten kalbine insanın,
Her damlası bir umut, her dalgası af dolu,
Yüreklerde açan bir çiçek bu merhamet,
Kokusuyla sarar dünyayı, siler gözyaşı, dert ve elemi.
Bir anne yüreği kadar sıcak, baba sözü kadar hikmetli,
Kardeş eli kadar yakın, dost meclisi kadar samimi,
Merhamet; sevgiyle yoğrulan, aşkla büyütülen,
Bir bahar meltemi, insanı insan yapan en ulvi değer.
Adımlarımızı sevgiyle atmalıyız bu yolda,
Gönlümüzdeki merhameti baş tacı etmeli,
Ne zenginlik ister, ne de menfaat,
Yalnizca anlamak, paylaşmak ve sevmek gerektirir.
Çünkü merhamet bir güneş gibidir, ısıtır içimizi,
Ayazı günlerde içimizi ısıtan tek duygu,
Karşılığında hiçbir şey beklemeyen,
Yalnızca bilmek ister ki, bir kalp daha mutlu, bir yüz daha gülümser.
Merhamet etmek, asla zayıflık değil, bilakis güçtür,
Kırılan bir dala omuz olmak, kırılgan bir ruha dokunmaktır,
Her insan bir hazine ve her hazine biraz merhamet barındırır,
Unutmayalım, en büyük mirasımız, insanlığımız ve merhametimizdir.
Zor zamanda kol kanat olur, darda kalanın yanında,
Hüznün orta yerinde bir umut ışığı, bir sığınak,
Dağlar kadar yüksek, deryalar kadar derin hissettirir,
Merhamet, en güzel lisan, en anlamlı kelam.
Her şehre, köye, mahalleye yayılmalı bu sakin yel,
Doğudan batıya, kuzeyden güneye, sınır tanımadan süzülmeli,
Çünkü insanız ve birbirimizin yükünü hafifletmek,
Bize Allah’ın emanet bıraktığı bir görev, bir sorumluluk.
Sonra bir gün sona erer bu kısa hayat serüveni,
Kalan, geriye bıraktığımız sevgi dolu izlerdir,
Merhametle harmanlanmış bir yaşamın mirasıdır belki de,
En değerli armağan, en kalıcı hazine.
Böyle bir dünya düşle ki, merhametin kollarında gülsün çocuklar,
Yok olsun gözyaşları, kucaklaşsın bütün insanlık,
Merhametle atılan her adım, daha güzel bir yarınlara,
Merhametin o çok kıymetli dokunuşuyla yeniden şekillensin dünya.