Göğsünde yeşeren umut, Liliya’nın özü,
Kır çiçekleri arasında saklı, gizemli bir sözü.
Her yaprağı bir öykü, her çiçeği bir şiir,
Dağların arasında yankılanır, hüzünle birlikte bir zirve seyri.
Gökyüzüne uzanır nazik dalları,
Bulutlara dokunur, yağmurları çağırır ağları.
Liliya’nın şarkısı, rüzgarla dans ederken,
Yaprakların valsı, doğanın huzurunu temsil ederken.
Baharın ilk ışığında açar gözlerini Liliya,
Karlar erir, akarsular şarkı söyler bu tiya.
Her mevsimde ayrı bir yüzü, her anında bir cevap var,
Liliya nazlı, sevgi dolu, her zaman biraz da ulaşılmaz.
Dağların tepesinde, yeşilin kucak açtığı yerde,
Umudun, sevginin, özgürlüğün simgesi derde.
Liliya’dan ilham alır şair, şiirlerinde hikaye olur,
Doğanın dilinden anlatır, dağların, rüzgarın, suyun izinde surur.
Liliya’nın şiiri, efsunlu bir yolculuk, bir keşif,
Her kelimesinde bir başka duygu, her dizesinde bir nefes.
Zamanın ötesinde, mekânın ötesinde bir ses,
Liliya’nın şiiri, kalplerde çiçek açar her heces.