Papatya, beyaz ve saf, neşenin ta kendisi,
Her bir yaprağında gizli, dertlere bir ilaç.
Baharın müjdecisi, toprağın nazlı kızı,
Toprağa dokunan ayaklarında hafif bir iz.
Bahçenin köşesinde sade, gösterişsiz,
Bazen bir çocuğun elinde, mutluluğun ölçüsüz.
Bir yaprak “seviyor”, bir yaprak “sevmiyor”,
Gönül telini titreten, eski bir hikayenin sözü.
Küçük, özgür papatya, doğanın bir armağanı,
Güler yüzünle süslerken yemyeşil çayıranı;
Yalın güzelliğinle öğret bize de huzuru,
Her bir yaprağında saklanan sonsuz umudu.