İnsan, ne tuhaf varlık, düşler peşinde,
Bir tanesi o, evrende eşi benzeri yok derinlikte.
Kimi zaman bir çiçek kadar nazik,
Kimi zaman fırtınalar yaratan bir deniz.
Elinde kalem, düşüncelerinde sonsuzluk,
Kurduğu dünyalar, yıktığı duvarlarla dolu.
Bir yandan sevgi aşısı, bir yandan savaş narası,
Her haliyle tam bir esrar, tam bir muamma.
Hayaller kurar uçsuz bucaksız,
Her bir hayali başka bir alemden bir parça.
Umutlar yeşertir karanlık köşelerde,
Yarına dair umutlar, yarına dair işler.
Ağlar, güler, sever, öfkelenir,
Tüm duygularıyla çıkar karşımıza.
Her biri bir hikaye, her biri bir ders,
İnsanlık hali, geleceğe bir nefes.
Zaaflarıyla tamam, kusurlarıyla özel,
İnsan olmak zor zanaat, her biri birer kahraman.
Zorluklara göğüs gerer, başarılarına koşar,
Ve her gün yeniden doğar güneşle başlar.
Öyle bir şiirdir ki insan, kelimelere sığmaz,
Kalplerde, düşlerde yaşar, bazen savaş bazen barış.
İçindeki umut ışığıyla, muhteşem bir eser,
Hayatın kendisi, en güzel şiir… insan.