Karanlık bir bulut, insanlık göğüne çökerken,
Kardeşliğin rengi soluk düşer, gölgesinde nefretin.
Haykırır yürekler, adaletin türküsünü söylerken,
Irkçılığın gölgesinde sevgi nerede, sorar herkesin.
Bir insan, bir başka insan olabilir mi yabancı?
Renk, din, ırk farkıyla anlamaz mı insan acı?
Biz ki aynı dünyanın çocukları, umudun toprağı,
Ne zaman vazgeçeriz gözlerde bu anlamsız kırgıncı?
Karışık renklerden dokunmuş bu yerkürenin tuvali,
Her insan bir parçası bu büyülü resmin tamamı.
Birlikte yaratırken daha güzel, daha sevgi dolu bir hali.
Rengârenk ırkların bir ahenk içinde dansıdır bu yamanı.
Bir nasihat olur ırkçılığa karşı her dize,
Merhamet ekseninde döner dünya, nefreti tüketmeden,
Sevgiyle açar kollarını insanlar, her şey güzelleşince.
Şiirler yazarız, şarkılar söyleriz hep bir ağızdan seferberken.
Yarınlarımız ortak, soframız, ekmeğimiz umudumuz.
Bir çocuk gülüşünde birleşir her dil, her renk, her ses,
Irkçılığa karşı direnişle güçlenir özgürlüğümüz.
Doludizgin sevgiyle, hep birlikte yürüyelim iyiliğe doğru,
Karşılık verelim nefrete, sadece ve sadece sevgiyle özümüz.